Jump to content

Posts Recomendados

Publicado

Aquí­ os transcribo las noticias de prensa del fallecemiento de un pescador aficionado estos dí­as y que acostumbraba a salir solo en su barca: unos seis metros, motor fueraborda. El motivo es autorecordarnos que el mar es peligroso y que siempre nos conviene respetar el mar. De este suceso tan trágico extraigo, al menos, las siguientes lecciones:

-Hay que tener respeto, permanente, al mar.

-No es prudente, jamás, salir solo de pesca

-Los avances en meteorologí­a y el acceso que todos tenemos a las previsiones deben aconsejarnos no salir a la pesca deportiva con viento superior a fuerza 3

EDICIÓN IMPRESA

Aparece en O Grove el cuerpo de un pescador que naufragó en Ons

15/02/2006 | Marí­tima

El hombre, de 67 años, desapareció el lunes por la tarde y fue hallado ayer por la mañana

El mismo cerquero que se topó con la lancha semihundida localizó el cadáver quince horas después

Christian Casares | pontevedra

La última vez que fue visto con vida estaba echando el aparejo por la borda. José Luis Piñeiro, de 67 años y vecino de Sanxenxo, salió con su pequeña embarcación, de cinco metros de eslora, a faenar el lunes pasado sobre las diez de la mañana. Ocho horas después, el Mayador , un cerquero con base en Cambados, divisó a la altura de las islas Ons un objeto semihundido. Resultó ser el Xaraiba , el pequeño barco de José Luis Piñeiro. De su tripulante no habí­a ni rastro.

El mismo mal tiempo que habí­a obligado al Mayador a buscar el abrigo de las islas Ons volcó el Xaraiba y lanzó a José Luis Piñeiro al mar, según apuntan todos los indicios. A pie de puerto, algunos marineros recordaban ayer cómo desde otras embarcaciones de similar tamaño al Xaraiba recomendaron a Piñeiro volver a puerto ante el aviso de mal tiempo. Él optó por tentar un poco más a la suerte y continuar pescando.

A las ocho de la tarde del lunes, cuando el Mayador localizó la lancha semihundida, el aparejo continuaba largado. Los tripulantes del cerquero dieron aviso a la central de Salvamento Marí­timo y remolcaron la lancha hasta el puerto de Portonovo. Entretanto, un helicóptero y varias embarcaciones de rescate iniciaron un operativo para localizar al náufrago. Pero la tecnologí­a de búsqueda nocturna basada en infrarrojos resultó insuficiente. Fueron los propios tripulantes del Mayador , quienes, quince horas después de localizar el Xaraiba , se toparon el cuerpo de Piñeiro frente a O Grove.

Non podemos deixar de pensar que calquera dí­a podemos ser nós»

15/02/2006 | Marí­tima

Entrevista | Pedro Charlí­n

Para os nove tripulantes do Mayador , un cerqueiro cambadés, o 14 de febreiro xa non será nunca máis o dí­a dos namorados. O destino marcou esa xornada de loito: foi o dí­a do descubrimento, primeiro, do barco de José Luis Piñeiro e, despois, do seu cadáver. «Eu coñecí­ao ben, de cando era comprador de peixe», recordaba Pedro Charlí­n, o patrón de pesca do barco de Cambados.

-¿Habí­a moito mar?

-Nós estabamos por fóra de Ons e decidimos entrar na rí­a de Marí­n mandados polo mal tempo. Habí­a moito mar, olas de ata cinco metros. Entón foi cando avistamos un obxecto entre augas, e era a lancha. Pasamos a noticia a Salvamento, pero eles non tiñan constancia de ningún naufraxio. Botámoslle o rizón para remolcala. Non sabiamos onde ir, e ao final fomos para Portonovo. Fomos con todo alumeado, por se atopabamos algo máis.

-¿Que pensaron?

-Nós pensamos que era un naufraxio. Atopámola coas liñas pola banda. Ademais, un barco cun motor novo... ¿que í­a facer alí­? Aí­nda tiña o contacto posto. Iso tivo que ser un golpe de mar.

-E logo, de volta, atoparon o cadáver...

-Cando volví­amos, á altura dos canóns de San Vicente (O Grove), o patrón viu un fieiro -corrente de auga na superficie do mar- e pareceulle ver o corpo. Dimos volta, pero ao principio non vimos nada. Nembargantes, un golpe de mar levantouno e púxonolo diante. Estaba moi rí­xido, cos ollos abertos. É unha imaxe que non se nos vai borrar nunca. O caso é que, despois de atopar a lancha, un compañeiro dixo: «Aí­nda imos atopar nós o corpo». Eu dí­xenlle que calase, pero mira...

-Agora saen para o mar. ¿Como van?

-¿Como imos ir? Desfeitos. A min quitáronseme as ganas de ir ao mar. Atopas a lancha, unha fatalidade, sobre todo porque í­an dous barcos con nós e non a viron. Logo atopas o corpo, e outra fatalidade máis. Demasiada coincidencia. Non podemos deixar de pensar que calquera dí­a podemos ser nós.

Pasaba das cinco da tarde cando o cerqueiro Mayador saí­u do porto de Tragove, en Cambados. Os seus tripulantes marchaban levando canda eles moitas reflexións. «Pon aí­ unha cousa: que a tripulación do Mayador está moi contenta, dentro do que cabe, por terlle devolto o corpo á familia. Dentro da desgraza, polo menos poden estar tranquilos ao saber que xa o teñen aí­».

Cientos de personas acuden al funeral del marinero muerto

Cerca de 300 personas quisieron darle ayer a José Luis Piñeiro su último adiós. El marinero de Portonovo, que apareció el martes cerca de la zona de San Vicente do Mar, fue enterrado en el cementerio de Adina tras una emotiva ceremonia religiosa oficiada por el párroco, José Garcí­a.

E.BLANCO SANXENXO La lluvia no fue obstáculo para que cientos de personas acompañaran a la familia de Piñeiro. MÓNICA

El cortejo fúnebre partió a las cinco de la tarde del tanatorio de Sanxenxo para dirigirse a la iglesia de Adina donde se celebró el funeral. Tras una emotiva ceremonia religiosa, José Luis Piñeiro Vidal, de 67 años, fue enterrado en el cementerio de la parroquia en un acto más í­ntimo.

Portonovo vivió una tarde muy triste. Pese a la intensa lluvia que caí­a, centenares de personas quisieron acompañar y arropar a su familia en estos momentos tan difí­ciles, a su viuda y sus cinco hijos, cuatro hombres y una mujer.

Representantes de diversos colectivos de Portonovo, de locales de bares, Entretendas y CETS, entre otros muchos, así­ como diferentes autoridades locales-entre ellos el alcalde de Sanxenxo y el portavoz del BNG- acudieron al sepelio. También se encontraba visiblemente afectado el patrón mayor, José Antonio Gómez Castro, que conocí­a a Piñeiro de toda una vida. El máximo representante de la Cofradí­a de Pescadores San Roque ha acompañado a la familia desde que se tuvo conocimiento de su desaparición. Colaboró en las tareas de búsqueda junto a otros muchos marineros de Portonovo y cuerpos de seguridad, Guardia Civil, Salvamento Marí­timo, Protección Civil y agentes de la Policí­a Local.

Fue un cerquero de Cambados el que dio la voz de alarma el pasado lunes. Sobre las siete y media de la tarde el patrón del Mayador se encontraba faenando, cuando halló una lancha semi hundida en las inmediaciones de Ons, muy cerca de Bueu.

Avisó, entonces de inmediato, a Salvamento Marí­timo que se desplazó hasta la zona para remolcar la embarcación hasta el puerto de Portonovo, una pequeña lancha deportiva de cinco metros y media denominada Xaraiba . Enseguida se temió lo peor.

Tras quince horas de búsqueda, el cuerpo de José Luis Piñeiro fue hallado muy cerca de la zona meca de San Vicente do Mar, sobre las diez de la mañana del martes.

Tras la identificación, el cuerpo se trasladó a Pontevedra para practicarle la autopsia, cuyo resultado ha quedado en la más estricta intimidad a petición de la familia de Piñeiro Vidal.

No obstante, toda a punta a que este marinero cayera al agua tras un desafortunado golpe de mar. Las condiciones climatológicas eran adversas la tarde del lunes. Habí­a mar de fondo y fuertes vientos. Todos coinciden en afirmar que fue un milagro hallar tan pronto su cuerpo.

Publicado

;):bowdown:

Es bueno recordar estas noticias. No ahora. Cuando salimos del puerto.

Y mas aún si llevamos tripulación no experta.

Practicamente todos los años desaparece algún barco de la zona. Lo peor es que en algunos casos te ponen los pelos de punta enterarte en que condiciones salieron a la mar: sin gasolina, sin chalecos, sin radio, ....

Siempre hay un riesgo, pero es nuestra responsabilidad que sea mí­nimo.

Saludos.

Publicado

triste desenlace. estoy contigo Joavohc, yo particularmente aparte de no salir con aviso de mal tiempo siempre llevo en un cofre un ancla de capa, la dimensión del cabo es importantí­sima, mí­nimo 5 veces la eslora de la embarcación para que trabaje bien, además creo con condiciones adversas siempre es bueno ponerse el chaleco salvavidas, una lí­nea de vida y un buen cuchillo en el bolsillo, hasta llevo en hinvierno en el interior de un cofre un traje de neopreno de 5mm por lo de la hipotermia, asusta ver lo poco que resiste el cuerpo humano expuesto a bajas temperaturas en el mar.

Os aconsejo dos libros que he leí­do y me parecieron muy instructivos, los tengo todo subrayados y llenos de notas en los márgenes, ahí­ van:

Navegación con mal tiempo de Adlard coles y Peter Bruce y Temporales y naufragios de Pipe Sarmiento, ambos de editorial Juventud

Publicado

Esto yo creo que es inevitable,el proximo puede ser cualquiera,aunque tomes las precauciones necesarias siempre hay un dia que te pilla desprevenido.

Suerte a todos. :bowdown:

Únete a la conversación

Puede publicar ahora y registrarse más tarde. Si tiene una cuenta, inicie sesión ahora para publicar con su cuenta.

Invitado
Responder en este tema...

×   Has pegado contenido con formato.   Quitar formato

  Solo están permitidos 75 emoticonos.

×   Tu enlace ha sido convertido automáticamente.   Haz clic aquí si quieres mostrarlo como un enlace

×   Tu contenido previo ha sido restaurado.   Limpiar editor

×   You cannot paste images directly. Upload or insert images from URL.

  • Posts

    • Antes de decidirte, yo intentaría probarla con la cabina montada y con varios pasajeros, porque el comportamiento puede cambiar bastante respecto al casco abierto. Y si el astillero recomienda 115 CV, lo tendría muy en cuenta para no echarlo de menos después.
    • Yo los últimos que compré en Decathlon han funcionado de pena, cada vez dan menos luz y aguantan menos. Desde hace tiempo me he pasado a los electrónicos. Lo malo es que los compré con batería CR425 que son recargables (para no tener que ir tirando cada batería tras su uso) y son levemente más gruesos que los que llevan los corchos convencionales, por lo que las barritas que venden para estos, no me valen. Hay unas barritas tamaño Starlight para batería CR322 que venden en Amazón que están muy bien y que son enroscables....pero para mis baterías no valen (Y digo Amazón porque en sitios como Aliexpress hay muchas más opciones pero prefiero no hacer pedidos en sitios así con tarjeta convencional) Y comprar baterías de usar y tirar no me convence. Los últimos que he visto han sido estos que si valen para batería recargable, pero tardan más de un mes en llegarte (y las fechas en que estamos ya poco uso les iba a dar este año) La parte de abajo tiene varios tamaños, se podrían cortar, pero las medidas no son las exactas para el agujero del flotador/corcho, no se si irían bien y parecen algo opacos, no se cuanta luz darán. Igual si un día me da por ahí compro un pack a ver que tal funcionan, me gusta lo de que vayan a rosca. De momento voy tirando con unos que compré en una tienda de pesca, más caros eso si, porque los hacen artesanalmente. Son un starlight para colocarlo en el corcho, termorretractil para unir este con un trozo de tubo de plástico transparente y luego otro trozo más pequeño aparte que meterías dentro de ese tubo. En la parte superior más pequeña y cerrada va el diodo led de 3mm que va encajado (de momento solo me ha fallado uno, sacar el led limpiar patillas y a funcionar) y entre este y el inferior metes la pila. Sería muy fácil de hacer de tener los materiales. De hecho probé a cambiar el led, pero el color que venía en el que compré da más luz que por ejemplo con un diodo led azul que probé. Como digo, lo único que he encontrado que pueda valer para batería recargable, son los amarillos de la imagen inferior. Se que venden flotadores con todo integrado, pero me gustan de unos 15gr y no me gustan de pesca a la inglesa, por eso lo de tirar de "starligts" electrónicos. Además aunque pesco a corcho, pesco algo lejos y en cuanto sale un poco el sol que además es cuando más pican....con los starlight normales no ves nada. Bueno, si en un futuro encuentro alguno que valga para baterías recargables y vaya bien, ya lo comentaré si os interesa. Un saludo.
    • Claro que si, yo los llamo de bobina móvil, y se consiguen unos lances espectaculares, pero no es fácil ni mucho menos su uso. No apto para principiantes. Yo los he intentado domar y acabaron con mi paciencia, demasiadas pelucas. Mira este video de Pedro Maganin, supera los 200 metros con un 0.31 mm. 🧐 Con este señor he aprendido y perfeccionado mucho mis lances.    
    • COMPOSICIÓN DEL PRODUCTO Paraffinum Liquidum (aceite mineral puro). Isopropyl Palmitate (emoliente que mejora la textura). Extracto de aloe vera y vitamina E (en algunas formulaciones) para aportar suavidad adicional  Fragancia suave (menos del 1 %) formulada para la piel sensible  En si, este aceite es parafina. Yo llevo usando parafina para el engrase de mis carretes e hilos más de 40 años, y el resultado ha sido maravilloso, ninguna pega. Todo son ventajas, a 5€ el litro, no mancha, al ser barato lo uso generosamente y si me mancho la ropa a la lavadora y punto, con los hilos genial, cuando veo los hilos secos durante la pesca o los escucho al salir más parafina, en fin a mi me ha ido siempre muy bien. Tengo una pareja de estos carretes, que tienen bien 25 años (o casi) y como el primer día, y otra pareja de los Shimano Power Aero con más de 30 y también en un estado espectacular. Además por mi trabajo compro la silicona líquida en garrafas de 5 litros, pero uso la parafina, me gusta más sobre todo su precio. Una cosa que hago siempre use el aceite que use, procuro no mancharme las manos para no contaminar la carnada, dudo que les guste el olor a las doradas.
    • Esto es un cachondeo de idea retorcida ,inútil que no tiene ninguna función  
  • Temas

  • Artículos

×
×
  • Crear nuevo...